Clay connects me to the earth. Clay binds earth with water. Clay remembers. It remembers not only my previous gestures, but all gestures and moves made by thousands of potters over thousands of years before me and after me.

Clay connects me with the others. In Mneme I connect with all other participants by observing what they are presenting and participating in it. A container to carry water and measure time, build with 4 hands, with Andreas Theodorou , to give Anna Pangalou the water she needs to write her score. Observing and serving what will be shown, heard and performed as we all start exploring the space in and around the Old School of Kolofana. Preparing small mounds of clay, daily, to create a constantly changing and ephemeral, in situ installation with the participation of passers by and the artists present. The idea is not to predefine but to let things happen by listening and observing, by gathering and letting go, by touching. Create the ground to remember as well as to create new memories, to share our stories, to cross paths.

Inspired by the movement of water as it comes and goes in waves, as it flows in rivers, as it sits in wells; inspired by the speed of the burning flame and the movement of the invisible wind; inspired by the earth that transforms under the touch of our hands, under the heat of the flame, losing water and all organic matter to become somewhat immortal. Whether whole or broken, pieces of fired clay tell us of our ancestors's habits, choices, artistry... Pieces of us, the landscape, the elements tell us stories, share memories and, hopefully have the power to move.

Ο πηλός με συνδέει με τη γη. Ο πηλός ενώνει τη γη με το νερό. Ο πηλός θυμάται. Θυμάται όχι μόνο τις προηγούμενες κινήσεις μου, αλλά όλες τις κινήσεις και τις πράξεις χιλιάδων αγγειοπλαστών, χιλιάδες χρόνια πριν από μένα και μετά από μένα.

Ο πηλός με συνδέει με τους άλλους. Στη Μνήμη συνδέομαι με όλους τους συμμετέχοντες, παρατηρώντας τα έργα τους και συμμετέχοντας σε αυτά. Ένα δοχείο για μεταφορά νερού και μέτρηση χρόνου, φτιαγμένο με 4 χέρια, με τον Ανδρέα Θεοδώρου, ώστε να πρσφέρουμε στην Άννα Παγκάλου το νερό που χρειάζεται για να γράψει την παρτιτούρα της. Παρατηρώντας όσα πρόκεται να συμβούν, καθώς όλοι αρχίζουμε να εξερευνούμε τον χώρο μέσα και γύρω από το Παλιό Σχολείο της Κολοφάνας. Προετοιμάζοντας καθημερινά μικρούς σωρούς από πηλό, για να δημιουργήσουμε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη και εφήμερη εγκατάσταση με τη συμμετοχή των περαστικών και ημών. Η ιδέα δεν είναι να προκαθορίσουμε, αλλά να αφήσουμε τα πράγματα να συμβούν, ακούγοντας και παρατηρώντας, συγκεντρώνοντας και αφήνοντας τα να φύγουν, αγγίζοντας.

Εμπνευσμένοι από την κίνηση του νερού καθώς έρχεται και φεύγει σε κύματα, ρέει στα ποτάμια, στάζει στα πηγάδια· εμπνευσμένοι από την ταχύτητα της φλόγας που καίει και την κίνηση του αόρατου ανέμου· εμπνευσμένοι από τη γη που μεταμορφώνεται κάτω από το άγγιγμα των χεριών μας, κάτω από τη ζέστη της φλόγας, χάνοντας το νερό και κάθε οργανική ύλη για να γίνει κατά κάποιον τρόπο αθάνατη. Είτε ολόκληρα είτε σπασμένα, τα κομμάτια από ψημένο πηλό μιλούν για τις συνήθειες, τις επιλογές, τη δημιουργικότητα των προγόνων μας... Κομμάτια από εμάς, το τοπίο, τα στοιχεία της φύσης μας διηγούνται ιστορίες, μοιράζονται αναμνήσεις και, τις περισσότερες φορές, μας συγκινούν.