Παράλληλες Δράσεις & Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα

Μιλάμε για το νερό σαν να το κατανοούμε πλήρως. Το πίνουμε καθημερινά, πλενόμαστε με αυτό, μαγειρεύουμε με αυτό και κολυμπάμε μέσα του. Κι όμως, ίσως να είναι η πιο μυστηριώδης και πολύτιμη ουσία στη ζωή μας.

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά νερά.

Το νερό της βροχής είναι νέο νερό, που επιστρέφει από τον ουρανό καθαρό και έτοιμο να ξεκινήσει ξανά τον κύκλο του.

Το νερό μιας πηγής είναι ώριμο νερό, που έχει ταξιδέψει για χρόνια μέσα από πέτρα και σκοτάδι πριν αναδυθεί ξανά στο φως.

Το νερό ενός ρυακιού είναι γρήγορο και ανήσυχο, ενώ ένα ποτάμι μεταφέρει χώμα, θρεπτικά στοιχεία και ζωή μέσα από ολόκληρα τοπία.

Τα υπόγεια νερά κινούνται αργά κάτω από τη γη, μερικές φορές για εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες χρόνια, πριν επιστρέψουν στην επιφάνεια.

Το θαλασσινό νερό είναι ο μεγάλος τόπος της ανάμειξης, μεταφέροντας μέταλλα, κίνηση και μνήμη. Μια σταγόνα μπορεί να παραμείνει στον ωκεανό για περίπου 3.000 χρόνια, ενώ στην ατμόσφαιρα επιβιώνει κατά μέσο όρο μόλις εννέα ημέρες πριν επιστρέψει ξανά ως βροχή.

Το νερό δεν εξαφανίζεται ποτέ. Η θάλασσα γίνεται υδρατμός, ο υδρατμός γίνεται σύννεφο, το σύννεφο γίνεται βροχή. Η βροχή εισχωρεί στο έδαφος, στις ρίζες των φυτών, στις πηγές, στα ζώα και στα δικά μας σώματα, πριν επιστρέψει ξανά στη θάλασσα και τον ουρανό.

Ίσως γι’ αυτό πολλοί πολιτισμοί έβλεπαν το νερό ως κάτι που μεταφέρει μνήμη. Το νερό που υπάρχει σήμερα μέσα μας μπορεί κάποτε να ήταν σύννεφο, παγετώνας, ποτάμι ή μέρος της θάλασσας πριν από χιλιάδες χρόνια. Διασχίζει αδιάκοπα κάθε μορφή ζωής, συνδέοντας βουνά, δάση, ζώα, φυτά και ανθρώπους σε ένα ταξίδι που στην πραγματικότητα δεν τελειώνει ποτέ.

Κι όμως, παρότι το νερό καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας, το πόσιμο νερό είναι εκπληκτικά σπάνιο. Το μεγαλύτερο ποσοστό του νερού της Γης είναι αλμυρό, ενώ ένα μεγάλο μέρος του γλυκού νερού παραμένει παγιδευμένο στους πάγους ή βαθιά κάτω από την επιφάνεια της γης.

Ίσως η πρόκληση του μέλλοντος να μην είναι απλώς το πώς θα διαχειριστούμε το νερό, αλλά το πώς θα αποκαταστήσουμε τη σχέση μας μαζί του.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, το νερό ήταν κάτι περισσότερο από ένας πόρος. Ήταν δάσκαλος, σύντροφος και φορέας ζωής. Οι άνθρωποι γνώριζαν τις πηγές τους, τα ρυάκια τους και τις στέρνες τους. Κατανοούσαν από πού ερχόταν το νερό και πού κατέληγε.

Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε το νερό όχι ως εμπόρευμα αλλά ως ζωντανό μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου κύκλου, η σχέση μας με τη γη αρχίζει να αλλάζει. Η εκμετάλλευση δίνει τη θέση της στη φροντίδα και η διαχείριση μετατρέπεται σε υπεύθυνη προστασία.

Φροντίζοντας το νερό, φροντίζουμε ταυτόχρονα τα τοπία, τις κοινότητες και τις μορφές ζωής που εξαρτώνται από αυτό.

Όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το νερό ως εμπόρευμα και αρχίσουμε να το φροντίζουμε ως ζωντανό μέρος του κόσμου, η ζωή ανθίζει.